22/12/09

Σαν παραμύθι…



Η αφορμή για αυτό το κείμενο ήταν μια ακόμα βόλτα στην μπλογκόσφαιρα....

Δεν ξέρω ποιός είναι ο λόγος που έκανε τον καθέναν από εσάς να έχει το προσωπικό του ιστολόγιο, θα μου άρεσε όμως πολύ να ακούσω τις ιστορίες σας. Η δική μου ιστορία έχει να κάνει (νομίζω), με μια στροφή της ζωής μου πάνω στην οποία ακόμα βαδίζω, με την μοναχικότητα που πάντοτε λίγο ή πολύ με χαρακτήριζε, με την ανάγκη μου να συναντήσω καινούργια πρόσωπα ώστε να ταυτοποιήσω την αυθεντικότητα της προσωπικότητάς μου και τα πραγματικά όρια της ελευθερίας μου, και τέλος, με την αγάπη μου για το παιχνίδι και το μυστήριο. Θυμάστε ένα παραμύθι στο οποίο μπαίνουν κάτι παιδάκια μέσα σε μια ντουλάπα, και ξαφνικά, μέσω μιας πόρτας καλά κρυμμένης στο βάθος, οδηγούνται σε έναν απίστευτο κόσμο, μαγικό, όχι παράδεισο, ούτε κόλαση, αλλά απλά μαγικό; Υπέροχο παραμύθι απ’ το οποίο δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα παρά μόνο ότι από τότε που το πρωτοείδα, πάντα ρίχνω μια δεύτερη ματιά πίσω από τα κρεμασμένα ρούχα της ντουλάπας μου. Ε! Κάπως έτσι έβλεπα, και βλέπω ακόμα, τον μπλογκόκοσμο.

Λοιπόν, τι θέλω να πω με όλα αυτά;;;
Θέλω να πω, πως τώρα ξέρω.. το αυτονόητο.. πως, για να σου χτυπήσει κάποιος την πόρτα, πρέπει εσύ πρώτα να χτυπήσεις τη δική του. Τι πιο λογικό; Θες η ντροπή και ο δισταγμός, θες η άγνοια ή ο παλιοεγωισμός, θες η απογοήτευση και τελικά η αδιαφορία; Ό,τι και να ‘ναι, καμιά φορά αυτό δεν συμβαίνει. Θα μου πεις, ε και; Ένα μπλογκ λιγότερο. Ναι όμως, αυτό το ένα μπλογκ μπορεί να κρύβει από πίσω έναν αχώριστο φίλο, έναν παλιό φίλο, έναν νέο φίλο, έναν σκέτο φίλο, έναν γενικά καλόκακο άνθρωπο σαν εκείνον, σαν εκείνη, σαν εσένα, σαν εμένα, με τον οποίο είμαστε συγκάτοικοι σε τούτο το μπαλόνι και άρα, και μόνο για αυτό, αξίζει για μια στιγμή να συναντηθούμε.

Και θέλω να πω ακόμα, πως θα χαίρομαι πολύ, πάααααααααρα πολύ, να τα λέμε!!!

Διότι, ποιός είναι κυρίες και κύριοι, τελικά και κατά κύριο λόγο, ο βασικός λόγος ύπαρξης των μπλόγκς, του φατσοβιβλίου (facebook), του τουίτερ και όλων των συναφών, αν όχι,
Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ!!, ε;;;;

Αγκαλιαστές καλημέρες σε όλους

Υγ: σήμερα το τεμπελομουλαρόσκυλο με τα υπέροχα καπούλια, που δεν ξέρει τι του γίνεται αφού τη μια νιώθει σκύλος, την άλλη αρκούδα, την άλλη μουλάρι, την άλλη γάτα και τώρα τελευταία (άκουσον, άκουσον!) φτερό(!!!!), είναι χαμογελαστό :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Υγ δεύτερο: το βρήκα το όνομα του παραμυθιού, Νάρνια

10 σχόλια:

fractal είπε...

Καλημέρα1!!!
θα ξαναπεράσω τώρα βιαζομαι

φτερό στον άνεμο... είπε...

Καλημέρααααααααααααααααααα!!!
Να περάσεις όποτε θες, εδώ θα 'μαι.

φτερό στον άνεμο... είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ξωτικό είπε...

AX Δεν μ'αφήνουν να σ'ευχαριστηθώ
ένα φιλί και θα ξανάρθω

ξωτικό είπε...

ΑΧ μωρέ αγγελόφτερο είσαι τελικά !!

(εννοείται πως είμαι μέσα αλλά όχι αυτές τις μέρες γιατί όπως έχεις καταλάβει απουσιάζω πολύ.)

να πάθεις τις ωραιότερες γιορτές !!!!!!!
και τα ξωτικά να μη σ'αφήνουν σε ησυχία !!

(την ιστορία..άλλη φορά )
Αααα είσαι και ο πρώτος βοηθός εεε !!! δεν πιστεύω να θές κι όλας αύξηση;;;;;;;;
πάρε ένα λουκούμι και τρέχαααα
έχουμε πολύ δουλειάαααα .

Ανώνυμος είπε...

ένα χαμόγελο!

ξωτικό είπε...

Ποιό ξωτικό είναι αυτό που γράφει με το δικό μου όνομα;;;;

φτερό στον άνεμο... είπε...

Καλώς όρισες ξωτικό!!!!!!

Στο μπλογκ σου είδα υπέροχα λουλούδια και κείμενα και ενθουσιάστηκα, πολύ καλή δουλειά :)

Ααααα..για το ξωτικούλι λες...

τι να σου πω...περιληπτικά μόνο....

είναι ένας Υπέροχος ΥΠΕΡΟΧΟΣ άνθρωπος, πάρα πολύ ευαίσθητος και με μια καρδιά τοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοόση! που λένε και τα παιδιά :)

Και έχω την τιμή να είναι φίλη μου.

Μα, από μια ελάχιστη γεύση που πήρα από τα μπλογκ σου, κατάλαβα πως έχω να κάνω με έναν ακόμα σπουδαίο άνθρωπο, θα χαρώ να τα λέμε. :)

φτερό στον άνεμο... είπε...

Νομίζω πως θα εκπλαγεί το ίδιο από το κοινό όνομα όταν σε μπλογκοσυναντήσει χεχεεεεε

Blogger είπε...

Ever wanted to get free Twitter Re-tweets?
Did you know you can get these AUTOMATICALLY AND ABSOLUTELY FOR FREE by using Like 4 Like?