ΛΟΓΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΣΕΣ?

Να ξεκινήσω με ένα τραγούδι που αφιερώνω σε ένα παλιό φιλαράκι....κλείστε παρακαλώ τα πιάνα και τα άλλα φιογκαριστά από δίπλα γιατί πολύ κουλτούρα μας φλόμωσε αυτό το φτερό και απολαύστε στίχο..........(μη γελάτεεεεεεε!!!!!!!!! σε βλέπω ΞΩΤΙΚΟΥΛΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)



Το ακούσατε??? Το ελπίζω, όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά έχει σημασία!

Και συνεχίζω....όχι μην τρομάζετε, σήμερα δεν θα βρίσω, σήμερα θα είμαι καλό φτερό, ναι, ναι, διαβάστε άφοβα, το ορκίστηκα εξάλλου..πού μη ρωτήσετε εεεεε μα πια!! έχουμε κι εμείς τα φτερά δικό μας Θεό, τον Φτερόθεο.
Το λοιπόν, με έπιασαν πάλι τα μπλογκοϋπαρξιακά μου, ναι, μάλιστα, τα μπλογκαπαυτά μου δηλαδή.

Διότι εβαρέθην κυρίες και κύριοι, ναι, εβαρέθην.

Και τι να πω;;;; Ολόγυρα χαμός, παραδίπλα χαλασμός και στη μέση του Κουτρούλη ο γάμος.

Πολλά θα ήθελα να πω (? δεν είμαι και σίγουρη) μα ποίο το νόημα λέγω;; Και περί ποίου θέματος να ομιλήσωμεν;;;
.....
Ααααααχ....για σοβαρό το πήγαινα αλλά δεν μου βγαίνει, αλλού με πάει.

Πάμε άλλη μία...κι όποιος αντέξει!...σοβαρεύω τώρα λέμε.

(βάλτε τώρα αν θέλετε και το πιάνο, πάει, πάει, πάει...έτσι για ενίσχυση)

Logia Polla ε;

Τα βαρέθηκα τα πολλά λόγια, και ο τίτλος του μπλογκ, μη νομίζετε, ειρωνικός είναι.

Αλλά για να είμαι ειλικρινής, αυτό που πιστεύω είναι ότι δεν είναι τα πολλά λόγια το πρόβλημα, το αντίθετο μάλιστα, τα πολλά άνοστα λόγια είναι που καμιά φορά δεν αντέχω......και 'σεις ε; Το ξέρω, το ξέρω, συχνά οι σιωπές μας το φωνάζουν.

Βαρέθηκα άλλα να νιώθω και άλλα να γράφω,

βαρέθηκα το χαζοκρυφτό αυτού του γυαλόκοσμου,

βαρέθηκα τις εγκλωβισμένες στα υπόγεια αλήθειες και το ψέμα ντυμένο βασιλιάς καρνάβαλος, να τριγυρνά στους δρόμους ελεύθερο και ωραίο.

Βαρέθηκα αυτή τη γαμημένη οθόνη που έχω αυτή τη στιγμή μπροστά μου.

Βαρέθηκα και μένα κυρίως που δεν τολμώ τα όνειρά μου, τις σκέψεις μου, τα θέλω μου.

΄Και είναι πολύ ωραίο να τολμάς. Το πιο τολμηρό πράγμα που έκανα στη ζωή μου έγινε πριν μερικά χρόνια και τώρα μπορώ να πω πως για μένα, άξιζε πολύ. Γιατί με πήγε ένα βήμα πιο πέρα.

Μα πρέπει το θάρρος να είναι ο κεντρικός άξονας της ζωής μας και όχι φωτεινές εξαιρέσεις.

Κανονικά εδώ θα έπρεπε να βάλω ένα ψαγμένο ποίημα να δένει με την ψαγμένη μουσική μου μα ξέρετε κάτι; Μπούρδες. Μπούρδες και ψέματα. Δεν είμαι ψαγμένο άτομο και βρίζω κιόλας, άσχημα τόσο που δεν θα θέλατε καθόλου να με ξέρετε. Και γκρινιάρα είμαι και ο Θεός να φυλάξει δηλαδή για αυτό αν καμιά φορά διαβάσετε σχόλιο δικό μου κάπως αλλιώτικο, δεν είναι τίποτα, μην παρεξηγηθείτε.

Αλλά τι να γράφουμε όλοι εδώ μέσα; Μπορούμε αλήθεια να μιλάμε όπως θέλουμε;

ΟΧΙ.

Γιατί είμαστε ψεύτες;

Πάλι ΟΧΙ.

Αυτό είναι το θέμα. Δεν είμαστε, απλοί άνθρωποι είμαστε μόνο που εδώ υπάρχει ανάμεσά μας και μια ΤΖΑΜΑΡΙΑ και αν φοράτε και γυαλιά, κάντε τες δυο.

Και η τζαμαρία αυτή είναι πολύ φτωχή και άνοστη αφού δεν σου λέει τίποτα για τον τόνο της φωνής, το χρώμα, την ένταση της, για το βλέμμα, για τις μορφές που παίρνει το πρόσωπο, για την υφή του δέρματος, βάζει μόνο θαυμαστικά...

Δεν σου χτυπάει στην πλάτη όταν σου λέει είμαι εδώ, σου γράφει λόγια ενθαρρυντικά, δεν σου χαμογελάει με τα μάτια αλλά με παρενθέσεις, όμοιες, τυποποιημένες, ψεύτικες, ηλίθιες, χαζές παρενθέσεις, δεν σου κλείνει το μάτι όταν σε πειράζει μόνο σου σκάει άλλη μια παρένθεση παρέα αυτή τη φορά με ένα ερωτηματικό.

Αν ζούσε κάποιος από τους παππούδες μου και του έλεγα πως ένα ερωτηματικό, μια παύλα και μια παρένθεση στη σειρά σημαίνουν σου κλείνω το μάτι, θα με έπαιρνε και με καλό τρόπο θα με πήγαινε στην πόλη όπου θα με άφηνε, πάλι μα τρόπο, στο ψυχιατρείο...το ξέρετε ότι η Κέρκυρα έχει το παλαιότερο της Ελλάδας ε; Βέεεεεεεεεεεβαια, τι τα 'χουμε τα γαλόνια οι Επτανήσιοι χεχε (αυτό τώρα είναι γέλιο)

Και τώρα που εγώ χαμογελώ γιατί απλά έτσι μου ήρθε, πώς να σας το δείξω;; :))))))))))))))))))))))) .....να έτσι, προσαρμογή, η ζωή μας όλη μια προσαρμογή ε; ;-)

Κανονικά τώρα πρέπει να κλείσω λέγοντας κάτι δικό μου ψαγμένο, βασικά θα ήθελα να ρίξω ένα μπινελίκι, έχω κάτι στα υπόψιν, αλλά δεν με παίρνει όμως, ψιλοντρέπομαι κιόλας, δεν μου φταίτε και 'σεις σε τίποτα...

Ήρθαν τώρα στο μυαλό μου τα υποκοριστικά, άλλο μεγάλο θέμα, που πολλοί εδώ μέσα λένε ότι τους ενοχλεί πολύ μα, πώς αλλιώς;;; Για σκέψου, περπατάς το πρωί στον δρόμο και συναντάς ένα άνθρωπο που συμπαθείς. Τι του λες; Μάλλον καλημέρα. Έτσι όπως το έγραψα πώς το νιώσατε; Σαν μια θερμή καλημέρα; Σαν μια ψυχρή καλημέρα; Μάλλον σαν μια συνηθισμένη καλημέρα.

Κι όμως, αν σκεφτήκατε έτσι, τότε είναι λάθος. Γιατί μπορεί η καλημέρα εκείνη να ήταν τόσο ζεστή και τόσο αληθινή που ακούστηκε σαν τραγούδισμα. Και το πρόσωπο εκείνου που την ξεστόμισε μπορεί να έλαμπε, και το στόμα του, τα μάτια του, η φωνή του, το σώμα του όλο, να χαμογελούσαν.

Εδώ, ΠΩΣ στο καλό μπορώ να κάνω μια καλημέρα λιγότερο ψυχρή από όσο είναι ως μια απλή λέξη αν δεν της βάλω δίπλα και κάτι, μια κατάληξη -ούδια σας πούμε, κάνα δυο παρενθέσεις, κάνα δυο τελίτσες ε;;;;; Πώς;;;;;;;;;;;;;;;;;; Πες μου. Σε 'σένα μιλάω που λες πως σιχαίνεσαι τα υποκοριστικά.

Εγώ ας πούμε το "ξωτικούλι" δεν μπορώ πλέον να το πω ξωτικό, απαπαααααα, ούτε να το πω δεν μπορώ, κατευθείαν παγώνω, είναι σαν να μιλήσω σε έναν φίλο μου στον πληθυντικό..καταλαβαίνεις;;;;
Το ίδιο και με το φρακταλάκι, αν το πω φράκταλ, νομίζω πως το βρίζω.

Λέω, λέω, λέω, με έπιασε πάλι.

Τώρα τέρμα για να πάμε και για κάνα καφέ.

Κανονικά εδώ κλείνει η ανάρτηση... κανονικά...

Μα μη κανονικά?????

Λοιπόν, θα κάνω ένα αντικανονικό κλείσιμο, καθόλου κουλτουριάρικο και καθόλου ψαγμένο.


Τις προάλλες μιλούσα με τη θεία μου, μια αγαπημένη θεία είναι αλήθεια που μένει στην Αθήνα.

Είναι εξήντα χρονών αλλά πολύ ζωντανός άνθρωπος. Και δεν έχω δει άλλο άνθρωπο να αγαπά τα ταξίδια όσο εκείνη. Από τότε που πήρε σύνταξη γυρίζει, γυρίζει, τις περισσότερες φορές με γκρουπ για να έχει παρέα....ΣΤΟΠ....

Είπα τη λέξη κλειδί, ΠΑΡΕΑ......ρε παιδιά, επειδή μου έχει ζαλίσει το κεφάλι εδώ και χρόνια, από τότε δηλαδή που έμεινε μόνη της, πως το μόνο που θέλει είναι έναν άνθρωπο για λίγη παρέα στα ταξίδια, τίποτα άλλο, μήπως έχετε κανέναν γνωστό-συγγενή με το ίδιο θεματάκι μπας και τους κάνουμε καμιά κατάσταση:;;;

Είναι εντάξει άτομο, ευγενέστατη όχι σαν μερικούς μερικούς που βρίζουν, και δεν έχει ιδέα από υπολογιστές....αυτά......

Πωω πω, σας ξενέρωσα ε?? ;-)

Εεεεε τι να κάνουμε!!!!! Μέσα στα πολλά τα λόγια ας είναι και καμιά αλήθεια.

Άντε φιλιά, φιλιά λέμε και χαμόγελα, πολλά! :)))))))))

Υγ Α! μην το ξεχάσω......ΜΗ δω κανένα σχόλιο με υποκοριστικά, γιατίιιιιιιιιιιιιιι.......αααααααααααααααΧ!!!

Προς Υπεύθυνους CONNEX, Τα κέρατα της φυλής σας

Πολυαγαπημένοι μου τεχνικοί του ΟΤΕ.....

για να μην σας πάρει και σας σηκώσει και σας και τo Connex και τον μάγο σας με το καπέλο του (και τον Χατζηγιάννη μαζί!) σας θερμοπαρακαλώ, δείξτε και λίγη σημασία στην επαρχία, ξέρετε, ζουν και εκεί άνθρωποι. Και αν μπορείτε παρακαλώ, αν έχετε δηλαδή την ευγενική καλοσύνη, ξεκινήστε από την Μύκονο γιατί εκεί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που τους έχετε ΣΠΑΣΕΙ τα νεύρα και μεταξύ αυτών και η καλή μας Margo που μπορεί λίγο να την ξέρουμε, αλλά πολύ την εκτιμούμε.

Αυτά με τις ευγένειες.....

...και τώρα περνάμε στο κυρίως πιάτο....

Αχχχχχχχχχχχχχχχχ ρε κερατ....τα κέρατα της φυλής σας, αχχχ ρε παλιομαλxxxxxxxxxxxxxxxxxxx, γαμxxxxxxx την κοινωνία μου, γαxxxxxxxxxxx και @%$@#$^%^#&$&%*&%^*&%(*%*&(%^(^&(*(^*(^&^(*&(*&%(%&* αχχχχχχχχχχχχχχχχχ ΌΧΙ ΡΕ ΘΑ ΣΑΣ ΓΡΑΨΩ ΚΙ 'ΑΛΛΑ που νομίζετε ότι %$$&#$%&%%*%$*&$*&(&#$%@#%#^@@~%$&^%^*^(*&)(*)_(*_)*%#^@$%#!@#@!$@~^%&^&^&*&*@!#!$@# ΚΑΙ ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΡΕ %^&^%*&(&(^)*&&*(_))(_&*(*^$&#%&B$#^$%^&**&(*(*&)*&$%!@#$%@#%^&%^@$%&%^&%#$@!%$#@%@#$%#$^#$^%$^$^$#^$#^#$^%$#^%ΜΠΙΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠ

Ουφ!! τα είπα και ησύχασα,

με τις υγείες μου.....ευχαριστώ, ευχαριστώ...

Αφορμή και όχι αιτία (όχι Μάργκο μου καλή, δεν φταις εσύ..) για το παραπάνω, ήταν το κείμενο που διάβασα σε ένα από τα ομορφότερα μπλογκς που πλέουν στο διαδίκτυο, το μεταφέρω όπως ακριβώς το γράφει στην πρόσφατη ανάρτησή της η μαγική Margo:  "Eίχα σκοπό σήμερα αντί για ανάρτηση να ανακοινώσω την προσωρινή διακοπή του blog λόγω τεχνικών προβλημάτων. Η σύνδεση πάει κι έρχεται.. στην πραγματικότητα δεν έχω ΝΕΤ εδώ και καιρό. Ίσως είμαι εδώ, ίσως και όχι.. δε ξέρω. Βγάζω την βαρκούλα μου στη στεριά (την δανείστηκα για το post, την λένε και Μαράκι:) και θα περιμένω μέχρι η Conex κάνει πραγματικότητα όσα υπόσχεται.... Θα είμαι εδώ όσο μου επιτρέπεται!"

Connex - βοήθεια

Και άλλος με το ίδιο πρόβλημα


Και τώρα επιτρέψτε μου παρακαλώ να επιστρέψω στην εργασία...

Α! ...και μη νομίζετε ότι είπα εγώ τα παραπάνω....όοοοοοοοχι ποτέ, το φτερό δεν μιλάει έτσι, μια παλιοσκιά ήτανε μόνο ;)

Φιλιά πολλά σε όλους και Καλό Μήνα  :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

μικρή σημείωση...

Ήθελα μόνο να πω στα δυο τρία φιλαράκια πως το φτερό παύλα τεμπελομουλαρόσκυλο, παρατεμπέλιασε το χρόνο που πέρασε και έτσι στο νέο χρόνο μπήκε με πολύ χαμηλή βαθμολογία. Και σαν να μην έφταναν όλα, αυτός ο αθεόφοβος την κοροϊδεύει βγάζοντάς της μια γλώσσα χωρίς το συμπάθιο μέχρι το δάπεδο!

Γι' αυτό λοιπόν και το τεμπελομουλαρόσκυλο παύλα φτερό πρέπει τώρα λίγο να δουλέψει, να σοβαρευτεί δηλαδή γιατί όλο βόλτες και αληταριό είναι τελευταία. Επίσης πρέπει λίγο να ξεκολλήσει από τον υπολογιστή για να ξεσκοτίσει το πανηλίθιο μυαλό του. Για λίγο λοιπόν τα πολλά λόγια θα ζιπαριστούν και επανερχόμαστε!

Φιλιά πολλά και μια μεγάααααααααααααααααααααααλη αγκαλιά

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Εύχομαι τούτη η χρονιά να σας φέρει κοντά αγαπημένα πρόσωπα, αναπάντεχη χαρά, ζεστά χαμόγελα, τρυφερά λόγια, χορτασμένα από χαρά όνειρα, στιγμές γέλιου και ευτυχίας, ζεστές αγκαλιές, όμορφες εκπλήξεις, θετικές στροφές και μικρά θαύματα, γιατί, ακόμα και αν δεν το πιστεύουμε, συμβαίνουν...

Καλή χρονιά, όπως την επιθυμεί ο καθένας σας!!

Και του χρόνου, να 'μαστε καλά, θα ήθελα πάαααρα πολύ να ξαναβγούμε για κάλαντα  :)))

Σαν παραμύθι…

Η αφορμή για αυτό το κείμενο ήταν μια ακόμα βόλτα στην μπλογκόσφαιρα....

Δεν ξέρω ποιός είναι ο λόγος που έκανε τον καθέναν από εσάς να έχει το προσωπικό του ιστολόγιο, θα μου άρεσε όμως πολύ να ακούσω τις ιστορίες σας. Η δική μου ιστορία έχει να κάνει (νομίζω), με μια στροφή της ζωής μου πάνω στην οποία ακόμα βαδίζω, με την μοναχικότητα που πάντοτε λίγο ή πολύ με χαρακτήριζε, με την ανάγκη μου να συναντήσω καινούργια πρόσωπα ώστε να ταυτοποιήσω την αυθεντικότητα της προσωπικότητάς μου και τα πραγματικά όρια της ελευθερίας μου, και τέλος, με την αγάπη μου για το παιχνίδι και το μυστήριο. Θυμάστε ένα παραμύθι στο οποίο μπαίνουν κάτι παιδάκια μέσα σε μια ντουλάπα, και ξαφνικά, μέσω μιας πόρτας καλά κρυμμένης στο βάθος, οδηγούνται σε έναν απίστευτο κόσμο, μαγικό, όχι παράδεισο, ούτε κόλαση, αλλά απλά μαγικό; Υπέροχο παραμύθι απ’ το οποίο δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα παρά μόνο ότι από τότε που το πρωτοείδα, πάντα ρίχνω μια δεύτερη ματιά πίσω από τα κρεμασμένα ρούχα της ντουλάπας μου. Ε! Κάπως έτσι έβλεπα, και βλέπω ακόμα, τον μπλογκόκοσμο.

Λοιπόν, τι θέλω να πω με όλα αυτά;;;
Θέλω να πω, πως τώρα ξέρω.. το αυτονόητο.. πως, για να σου χτυπήσει κάποιος την πόρτα, πρέπει εσύ πρώτα να χτυπήσεις τη δική του. Τι πιο λογικό; Θες η ντροπή και ο δισταγμός, θες η άγνοια ή ο παλιοεγωισμός, θες η απογοήτευση και τελικά η αδιαφορία; Ό,τι και να ‘ναι, καμιά φορά αυτό δεν συμβαίνει. Θα μου πεις, ε και; Ένα μπλογκ λιγότερο. Ναι όμως, αυτό το ένα μπλογκ μπορεί να κρύβει από πίσω έναν αχώριστο φίλο, έναν παλιό φίλο, έναν νέο φίλο, έναν σκέτο φίλο, έναν γενικά καλόκακο άνθρωπο σαν εκείνον, σαν εκείνη, σαν εσένα, σαν εμένα, με τον οποίο είμαστε συγκάτοικοι σε τούτο το μπαλόνι και άρα, και μόνο για αυτό, αξίζει για μια στιγμή να συναντηθούμε.

Και θέλω να πω ακόμα, πως θα χαίρομαι πολύ, πάααααααααρα πολύ, να τα λέμε!!!

Διότι, ποιός είναι κυρίες και κύριοι, τελικά και κατά κύριο λόγο, ο βασικός λόγος ύπαρξης των μπλόγκς, του φατσοβιβλίου (facebook), του τουίτερ και όλων των συναφών, αν όχι,
Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ!!, ε;;;;

Αγκαλιαστές καλημέρες σε όλους

Υγ: σήμερα το τεμπελομουλαρόσκυλο με τα υπέροχα καπούλια, που δεν ξέρει τι του γίνεται αφού τη μια νιώθει σκύλος, την άλλη αρκούδα, την άλλη μουλάρι, την άλλη γάτα και τώρα τελευταία (άκουσον, άκουσον!) φτερό(!!!!), είναι χαμογελαστό :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Υγ δεύτερο: το βρήκα το όνομα του παραμυθιού, Νάρνια

Ένα ΜΠΡΑΒΟ στην δημόσια τηλεόραση!

Μιλάμε για τα άσχημα που συμβαίνουν, μιλάμε για τις προσωπικές μας αναζητήσεις, τα μεγάλα και μικρά ερωτήματα, μιλάμε για πολλά και πολύ καλά κάνουμε γι' αυτό. Μα που και που να θυμόμαστε και αυτά τα λίγα ή πολλά καλά που συμβαίνουν γύρω μας κάθε μέρα, και ας μην τα αντιλαμβανόμαστε πάντα.

Αφορμή και όχι αιτία για αυτό που θέλω να πω είναι ο Τηλεμαραθώνιο Αγάπης που όπως κάθε χρόνο, διοργανώθηκε και φέτος από την ΕΡΤ σε συνεργασία με την Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF και είχε σαν στόχο την καταπολέμηση της πείνας και του υποσιτισμού των παιδιών παγκοσμίως.

Κάθε άνθρωπος ή ομάδα ανθρώπων που προσπαθεί, έχει νομίζω ανάγκη την επιβράβευση. Έτσι κι εγώ, θα ήθελα σήμερα από εδώ να στείλω ένα μεγάλο χαμόγελο στην δημόσια τηλεόραση για την ειλικρινή προσπάθεια που εχτές έκανε και κυρίως για τους ανθρώπους της, που χωρίς την ύπαρξή της, ίσως να μην είχαμε την τύχη να βλέπουμε όχι γιατί δεν θα υπήρχαν, αλλά γιατί θα ήταν πολύ ανώτεροι για να χωρέσουν στα κάθε λογής ιδιωτικά συμφέροντα. Ένας από αυτούς, και με μεγάλη διαφορά, είναι η Μαρία Χούκλη που χωρίς επάρσεις και μεγαλοστομίες, αλλά με ουσία, παιδεία και ποιότητα, ξεχωρίζει και επιβάλλεται. Μια αληθινή Κυρία της τηλεόρασης και ένας πραγματικά όμορφος Άνθρωπος. Όταν συναντάς τέτοιους ανθρώπους, ζεσταίνεται η καρδιά σου.
Κατά τα λοιπά, και εχτές είδαμε πρόσωπα της τηλεόρασης που προσπάθησαν, για ακόμα μια φορά, ως γνήσιοι πολιτικάντες, να προβληθούν μέσα από μια τόσο σεμνή και ανιδιοτελή προσπάθεια. Μα τέτοιους ανθρώπους πάντα θα βλέπουμε. Σημασία όμως δεν έχουν αυτοί, σημασία έχει μόνο να μην παρασυρόμαστε από αυτούς ξεχνώντας τελικά εκείνους που πραγματικά αξίζουν το χειροκρότημα.